آیا تزریق 5 آمینو 1MQ پپتید از حفظ عضلات پشتیبانی می کند؟

بنیاد متابولیک برای حفظ عضلات

سلول‌های ماهیچه‌ای اسکلتی تلاش‌های متابولیکی زیادی انجام می‌دهند، بنابراین برای عملکرد به انرژی نیاز دارند. پر نگه داشتن سلول های عضلانی با NAD+ کلید لاغری است. NAD+ به دلیل نقش کاتالیزوری خود، صدها آنزیم را که انرژی، پروتئین و سلول تولید می کنند، تنظیم می کند.

در بافت چربی، NNMT به ویژه فعال است و برای متیله شدن به NAD+ نیاز دارد. تزریق پپتید 5 آمینو 1 mq آن را مسدود می کند. هنگامی که فعالیت NNMT کاهش می یابد، سطح NAD + سلول افزایش می یابد. این کار عملکرد میتوکندری را بهبود می بخشد و سیرتوئین ها، به ویژه SIRT1 و SIRT3 را فعال می کند، که ممکن است برای بافت عضلانی مفید باشد. این ژن ها استرس سلولی و متابولیسم را تنظیم می کنند.

مدل های حیوانی دانش اولیه ماهیچه ها را ارائه می دهند. در مطالعاتی که روی موش‌های مسن انجام شد، این دارو چسبندگی آن‌ها را تقویت کرد (در برخی موارد 27٪) و زمان مسیر خود را افزایش داد (34٪ در آزمایش‌های دیگر). این مزایای عملی نشان می دهد که سلامت و عملکرد ماهیچه ها ممکن است بهبود یافته باشد.

به نظر می‌رسد این درمان کپی‌های DNA میتوکندریایی را 1.5 برابر در بافت چربی افزایش می‌دهد. به نظر می رسد که میتوکندری ها به سرعت در حال تقسیم شدن هستند. این اقدامات از مطالعات بافت چربی ناشی می‌شوند، اما از آنجایی که NAD+ اکنون در دسترس‌تر است و SIRT1 در همه جا روشن است، ممکن است بر عضلات اسکلتی نیز تأثیر بگذارند.

میتوکندری های بهتر ATP بیشتری تولید می کنند. حفظ عملکرد فیبرهای عضلانی و سلول ها از تجزیه پروتئین جلوگیری می کند. این ترکیب آنزیم های آنتی اکسیدانی SOD2 و GPX1 را تقویت می کند. این از سلول‌های عضلانی در برابر آسیب‌های اکسیداتیو مربوط به سن- و ورزش محافظت می‌کند.

مطالعات مداخله ترکیبی نشان می دهد که داروهای متابولیک و ورزش در ترکیب بهتر عمل می کنند. موش‌ها هنگام مصرف دارو و ورزش 60 درصد بهتر چنگ می‌زدند. این میزان از 40 درصد فقط با ورزش یا 20 درصد با ورزش پیچیده افزایش می یابد. مسدود کردن NNMT متابولیسم را افزایش می دهد و ورزش را برای عضلات آسان تر می کند.

قند خون ناشتا ۲۲ درصد کاهش یافت و HOMA-IR افزایش یافت که نشان می‌دهد انسولین بهتر عمل می‌کند. این به تجزیه پروتئین عضلانی کمک می کند.

التهاب طولانی‌مدت، پروتئین‌های ماهیچه‌ای را سریع‌تر تجزیه می‌کند و روند بهبودی عضلات را کند می‌کند. این ماده شیمیایی التهاب را تا 53 درصد در خون و 47 درصد در خون TNF- در حیوانات مرتبط با سن کاهش داد. کاهش سیتوکین‌های التهابی، موانع متابولیکی را که مانع ایجاد پروتئین ماهیچه‌ای می‌شوند و سیگنال‌های کاتابولیک که عضلات را از بین می‌برند، از بین می‌برد.

مسدود کردن NNMT ممکن است NAD را افزایش دهد+. این ممکن است کیفیت پروتئین عضلانی را با بهبود تعادل پروتئین افزایش دهد. دارو، همراهان مولکولی HSP70 و HSP90 را افزایش می دهد. این چپرون ها از چسبیدن پروتئین های آسیب دیده به هم جلوگیری می کنند و پروتئین ها را به درستی تا می کنند. این بررسی کیفیت ساختارهای پروتئین ماهیچه را حفظ می کند تا آنها بتوانند کار کنند.

این ماده شیمیایی داستیلاسیون PPAR- را فعال می‌کند، که نحوه رشد و عملکرد سلول‌های چربی را تغییر می‌دهد. این ممکن است به قهوه ای شدن بافت چربی سفید کمک کند، که چربی سفید را که انرژی را ذخیره می کند به چربی قهوه ای تبدیل می کند که کالری بیشتری می سوزاند و ظرفیت واکنشی بالاتری دارد. این تغییر در شکل بافت ها به حفظ چربی کمک می کند و این واقعیت که حساسیت به انسولین بالا می ماند شرایطی را که برای بافت عضلانی مفید است حفظ می کند.

مطالعاتی که به رونوشت‌ها نگاه می‌کنند نشان می‌دهند که ژن‌ها به روش‌های مختلفی بیان می‌شوند، که به خوبی از تقسیم شدن پشتیبانی می‌کند. این درمان، میزان ژن‌هایی را تغییر می‌دهد که نحوه سوزاندن اسیدهای چرب، نحوه عملکرد میتوکندری‌ها و میزان انرژی سلول‌ها را مدیریت می‌کنند. همچنین میزان ژن‌هایی را که التهاب، استرس سمی و پیری سلول‌ها را مدیریت می‌کنند، تغییر می‌دهد. وقتی این ژن ها با هم کار می کنند، یک محیط شیمیایی ایجاد می کنند که به بدن کمک می کند تا ماهیچه های بدون چربی را حفظ کند و چربی را از دست بدهد.

برای سلول هایی که تحت درمان قرار گرفته اند، سطح NAD + 2.3 برابر افزایش می یابد. این باعث می‌شود آنزیم‌های وابسته به NAD، مانند سیرتوئین‌ها، سریع‌تر عمل کنند. این آنزیم ها بسیاری از فرآیندهایی را که برای سلامت ماهیچه ها مهم هستند، مانند ساخت میتوکندری، محافظت در برابر استرس اکسیداتیو، و پاسخ های التهابی کنترل می کنند. بافت عضلانی از مزایای متابولیک بیشتری از این ماده شیمیایی برخوردار می شود زیرا فعال شدن AMPK را افزایش می دهد. پروتئین AMPK سطح انرژی یک سلول را بررسی می کند. وقتی نسبت AMP/ATP بالا می رود، مسیرهایی که انرژی را تجزیه می کنند روشن می شوند و مسیرهایی که آن را ایجاد می کنند خاموش می شوند. از سوی دیگر، عملکرد AMPK در یک دوره زمانی طولانی می‌تواند تغییرات خوبی مانند حساسیت بهتر به انسولین، چربی سوزی بیشتر و بیوژنز بیشتر میتوکندری ایجاد کند. وقتی انرژی زیادی ندارید، این تغییرات به سلامت عضلات شما کمک می کند.

آنتی اکسیدان ها به عملکرد سلول ها و پروتئین های ماهیچه ای کمک می کنند. این دارو با بهبود کنترل کیفیت میتوکندری، استرس اکسیداتیو را بیشتر کاهش می دهد. میتوکندری های شکسته ROS زیادی تولید می کنند اما ATP کافی را تولید نمی کنند. چرخه بد این درمان میتوفاژی با واسطه PINK1/Parkin-را تقویت می‌کند. این اتوفاژی میتوکندری های ناکارآمد را از بین می برد. در سلول های عضلانی، این مکانیسم کنترل کیفیت میتوکندری سالم را حفظ می کند. این به سلول ها کمک می کند انرژی تولید کنند و استرس واکنشی را مدیریت کنند.

جالب است که داروهای ضد التهابی برای بافت عضلانی مفید هستند. مولکول‌های بدن به نام سیتوکین‌های التهابی پروتئین‌های ماهیچه‌ای را از بین می‌برند. آنها مسیرهای پروتئولیتیک مانند سیستم پروتئازوم ubiquitin{4}} را فعال می کنند. مطالعات نشان می دهد که سطوح سیتوکین زیر 53٪ و 47٪ سیگنال های کاتابولیک را که از دست دادن عضله را تسریع می کنند، مسدود می کند.

مدل‌های موش‌های سالخورده به ما چیزهای زیادی در مورد چگونگی سالم نگه داشتن ماهیچه‌ها می‌آموزند. سارکوپنی یک بیماری است که با افزایش سن همراه است. از دست دادن عملکرد و از دست دادن عضلات وجود دارد که با گذشت زمان بدتر می شود. دادن این ماده به موش‌های 24 ماهه با دوز 25 میلی‌گرم/کیلوگرم یک روز در میان به مدت شش ماه، آنها را بسیار مؤثرتر کرد. برای مثال، آنها چنگال‌های قوی‌تری داشتند، می‌توانستند برای مدت طولانی‌تری ورزش کنند، و توده عضلانی بزرگ‌تری داشتند. در این مورد، به نظر می رسد که تغییر متابولیسم، از دست دادن ماهیچه های طبیعی را که با افزایش سن به وجود می آید، متوقف کرده است.

این واقعیت که این ماده هنگام استفاده با تمرینات ورزشی به خوبی کار می کند نشان می دهد که می توان از آن علاوه بر ورزش به جای آن استفاده کرد. عملکرد ترکیبی باعث شد قدرت گرفتن 60 درصد بهتر از هر دو حالت به تنهایی باشد. این نشان می‌دهد که مسدود کردن NNMT باعث می‌شود تا عضلات در واکنش بهتر به ورزش با عملکرد بهتر متابولیسم، بهتر عمل کنند. این که چگونه می توان از ایده ها در زندگی واقعی استفاده کرد تا حد زیادی تحت تأثیر این ترکیب قرار می گیرد.

تحقیقات زیادی باید در مورد دوز-رابطه پاسخ، بهترین مقدار درمان، و نمایه{1}} ایمنی طولانی مدت انجام شود. مردم از طیف وسیعی از نرخ های درمانی بر روی حیوانات، از 25 میلی گرم بر کیلوگرم تا 50 میلی گرم بر کیلوگرم در زمان های مختلف استفاده کردند. اما هنوز مطالعات دقیق زیادی برای تنظیم دوز وجود ندارد. برای کمک به استراتژی‌های کاربردی واقعی{7}}جهان، یافتن کمترین مقادیری که کار می‌کنند و بررسی اینکه آیا مدیریت مداوم یا متناوب بهتر است، مفید خواهد بود.

گام مهم بعدی انجام آزمایش‌های بالینی بر روی افراد است تا مشخص شود که چگونه تزریق پپتید آمینو 1 میلی‌کیو 5 آمینو، آرایش بدن را تغییر می‌دهد، افراد تا چه اندازه عضلات خود را در حین کاهش وزن حفظ می‌کنند و چقدر در گروه‌های مختلف افراد کار می‌کنند. موارد استفاده کلیدی در افراد مسن، افرادی که مراقب کالری آنها هستند و افرادی که در برنامه های بازسازی بدن هستند بررسی می شود. به طرح‌های مطالعاتی با گروه‌های کنترل مناسب، اندازه‌گیری نتایج اثبات‌شده، و اندازه‌های نمونه به اندازه کافی بزرگ نیاز دارد تا داده‌های کافی برای اطمینان از نتایج بدست آید.