قرص لوپرولین

اثر درمانی اصلی ازقرص لوپرولیناز تنظیم دقیق محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-گناد (HPG) ناشی می شود. از طریق عملکرد خاص بر روی گیرنده‌های GnRH هیپوفیز، به تنظیم دو طرفه سطوح هورمون‌های جنسی درون‌زا دست می‌یابد و در نهایت یک اثر اختگی پزشکی ایجاد می‌کند و پایه‌ای را برای درمان بیماری‌های وابسته به هورمون جنسی ایجاد می‌کند.
مکانیسم اثر آن عمدتاً شامل دو مرحله کلیدی است: اتصال گیرنده رقابتی و تنظیم هورمونی. این دو مرحله به هم مرتبط و پیشرونده هستند و عملکرد دارویی پایدار و طولانی مدت را تضمین می کنند. مطابق با ویژگی های فرمول خوراکی رهش پایدار، واکنش های نامطلوب ناشی از نوسانات هورمونی را کاهش می دهد.

(1) اتصال رقابتی به گیرنده های GnRH هیپوفیز
GnRH طبیعی توسط هیپوتالاموس ترشح می شود. عملکرد اصلی آن اتصال به گیرنده های GnRH در هیپوفیز قدامی، تحریک ترشح هورمون لوتئینیزه کننده (LH) و هورمون محرک فولیکول (FSH) است که به نوبه خود عملکرد تخمدان یا بیضه را تنظیم می کند و باعث سنتز و ترشح استرادیول و تستوسترون می شود.
ماده فعال محصول، لوپرورلین استات، آنالوگ GnRH مصنوعی بسیار فعال است. شباهت ساختاری بالایی با GnRH طبیعی دارد، اما تمایل آن به گیرنده های GnRH هیپوفیز بیش از 100 برابر بیشتر از GnRH طبیعی است. علاوه بر این، به هیدرولیز آنزیمی مقاوم است و مدت اثر طولانی تری دارد، که پایه شیمیایی اثر درمانی طولانی مدت آن را تشکیل می دهد.
پس از جذب خوراکی با رهش پایدار، لوپرولین استات در گردش ترجیحاً به طور رقابتی به گیرنده های GnRH هیپوفیز متصل می شود، مکان های اتصال را اشغال می کند و از تعامل طبیعی GnRH با گیرنده های آن جلوگیری می کند.

در مقایسه با سایر فرمول‌های لوپرولین، فناوری رهش پایدار ir آزادسازی آهسته و پایدار دارو را امکان‌پذیر می‌کند و از انتشار ترکیدگی که در فرمول‌های تزریقی مشاهده می‌شود، جلوگیری می‌کند. این امر شدت و مدت واکنش شعله ور را کاهش می دهد، ناراحتی بالینی ناشی از نوسانات شدید هورمونی را به حداقل می رساند و تحمل بیمار را به ویژه برای درمان طولانی مدت بهبود می بخشد.
(2) تنظیم هورمونی و اثرات سرکوب کننده تومور
پس از دستیابی به اخته پزشکی از طریق اتصال به گیرنده GnRH رقابتی، محصول اثر اصلی خود را با تنظیم سطوح هورمونی سیستمیک، به ویژه مسدود کردن سنتز و ترشح استروژن تخمدان، اعمال می‌کند و در نتیجه رشد سلول‌های سرطان پستان مثبت گیرنده استروژن را مهار می‌کند. این نشان دهنده مسیر درمانی کلیدی آن در سرطان پستان پیش از یائسگی است.

به دنبال مصرف طولانی مدت آن، LH و FSH هیپوفیز به طور قابل توجهی کاهش می یابد. عملکرد تخمدان به دلیل از بین رفتن تحریک گنادوتروپیک سرکوب می شود و منجر به کاهش قابل توجه سنتز و ترشح استروژن می شود و در نهایت به سطوح پس از یائسگی می رسد (استرادیول<20 pg/ml).
در سرطان پستان با گیرنده استروژن مثبت، گیرنده های استروژن فراوان در سطوح سلول تومور وجود دارد. استروژن در گردش پایدار به این گیرنده‌ها متصل می‌شود و سیگنال‌های تکثیری را فعال می‌کند و رشد، تهاجم و متاستاز تومور را تسریع می‌کند.
با کاهش سطح استروژن سیستمیک،قرص لوپرولیناتصال گیرنده استروژن را کاهش می دهد، سیگنال دهی پرولیفراتیو را مسدود می کند و رشد سلول های تومور را مهار می کند، حتی منجر به کوچک شدن یا پسرفت تومور می شود. تنظیم پایدار هورمونی همچنین تأثیر استروژن را بر ریزمحیط تومور کاهش می دهد، خطر متاستاتیک را کاهش می دهد و شرایط مطلوبی را برای درمان ترکیبی بعدی ایجاد می کند.

بر اساس مکانیسم‌های اصلی اخته پزشکی و تنظیم هورمونی، این محصول عمدتاً برای درمان بیماری‌های مختلف وابسته به هورمون جنسی استفاده می‌شود. سرطان پستان قبل از یائسگی (بیماران گیرنده استروژن مثبت) نشانه اولیه آن است. همچنین برای سرطان پروستات، اندومتریوز، فیبروم های رحمی، بلوغ زودرس مرکزی و سایر شرایط نشان داده شده است.
رژیم های دوز و اهداف درمانی در اندیکاسیون ها متفاوت است. با بهره گیری از مزایای راحتی دهانی و اثربخشی پایدار، گزینه های درمانی فردی را برای جمعیت های مختلف بیماران فراهم می کند.

مقاومت پیچیده است و عمدتاً شامل سه عامل متقابل است:
1. تغییر اهداف دارو استفاده طولانی مدت بیان گیرنده GnRH هیپوفیز را کاهش می دهد یا جهش گیرنده را القا می کند و کارایی اتصال را کاهش می دهد. ترشح گنادوتروپین دیگر به اندازه کافی مهار نمی شود. استروژن و تستوسترون باز می گردند و رشد تومور را دوباره تحریک می کنند.
2. مسیرهای غیر طبیعی انتقال سیگنال
◦ فعال شدن مسیر MAPK/ERK هیپوفیز کنترل GnRH را دور می زند و به طور مستقل ترشح LH/FSH را ترویج می کند.
◦ فعال شدن مسیر تومور PI3K/Akt امکان تکثیر مستقل از استروژن را حتی در سطوح پایین استروژن فراهم می کند.
3. افزایش حذف دارو افزایش فعالیت سیتوکروم P450 کبدی متابولیسم را تسریع می کند. افزایش کلیرانس کلیه باعث کاهش غلظت پلاسما می شود. نیمه عمر کوتاه می شود و نمی توان سطوح موثر را حفظ کرد.