آمونین

CRF در ابتدا توسط ویل و دانشمندان دیگر در سال 1981 از هیپوتالاموس گوسفند جدا و خالص شد. توالی اسید آمینه آن عبارت است از:
H-Ser-Gln-Glu-Pro{4}}Pro{5}}Ile-}Ser-Leu-Asp-Leu{10}}Thr{{ 11}}Phe{12}}His-Leu-Leu{15}}Arg-Glu{17}}Val-Leu{19}}Glu-Met{21 }}Thr-Lys-Ala-Asp-Gln-Leu-Ala-Gln-Gln-}Ala{31}} او-Ser-Asn-Arg-Lys-Leu-}Leu-Asp-Ile-Ala-NH2
این توالی حاوی 41 اسید آمینه با وزن مولکولی تقریباً 4.7 کیلو دالتون است که سرین (Ser) در انتهای N- و اصلاح آمیداسیون آلانین (Ala) در انتهای C- وجود دارد. همسانی اسید آمینه بین CRF گوسفند و CRF انسان 95٪ است که تنها در موقعیت های 7، 10، 13، 16، 21، 23، 26، 28، 31، 34 و 38 تفاوت دارد، اما عملکردها به شدت حفظ می شوند.

CRF (گوسفند) تری فلورواستات (شماره CAS: 79804-71-0) یک ترکیب نمکی است که از ترکیب انتهای کربوکسیل CRF با تری فلورواستیک اسید (TFA) تشکیل می شود. مزایای اصلاح TFA عبارتند از:

حلالیت افزایش یافته: گروه اسیدی قوی (- COCF ∝) TFA می‌تواند حلالیت پپتیدها را در حلال‌های آلی افزایش دهد و عملیات تجربی را تسهیل کند.
ساختار پپتیدی پایدار: TFA با تشکیل پل‌های نمکی، تجمع و تخریب پپتید را کاهش می‌دهد و نیمه عمر را طولانی می‌کند.
حفظ فعالیت بیولوژیکی: CRF اصلاح شده همچنان می تواند به طور موثر به گیرنده CRF (CRFR) متصل شود و ویژگی های عملکردی مولکول های طبیعی را حفظ کند.

تری فلوئورواستات CRF (گوسفند) معمولاً با سنتز پپتید فاز جامد (SPPS) تهیه می‌شود، جایی که زنجیره‌های جانبی اسید آمینه توسط گروه‌های محافظ Fmoc یا Boc محافظت می‌شوند، به تدریج برای تشکیل یک زنجیره پلی‌پپتیدی خطی جفت می‌شوند و در نهایت توسط رزین TFA بریده می‌شوند و خالص می‌شوند. استانداردهای کنترل کیفیت عبارتند از:

خلوص: کروماتوگرافی مایع با کارایی بالا (HPLC) خلوص بالاتر یا مساوی 98% را تشخیص می دهد.
تأیید وزن مولکولی: طیف سنجی جرمی (MS) تأیید می کند که وزن مولکولی با مقدار نظری مطابقت دارد.
سنجش فعالیت بیولوژیکی: توانایی آن را در تحریک ترشح هورمون آدرنوکورتیکوتروپیک (ACTH) از طریق آزمایشات سلولی آزمایشگاهی (مانند سلول‌های تومور هیپوفیز AtT-20) تأیید کنید.

گیرنده CRF متعلق به خانواده گیرنده‌های جفت شده پروتئینی کلاس B (GPCR) است که شامل دو زیرگروه است: CRF1 R و CRF2 R.
CRF1 R: به طور گسترده در سیستم عصبی مرکزی (مانند قشر مغز، هیپوکامپ، آمیگدال) و بافت های محیطی (مانند غده هیپوفیز، غده فوق کلیوی، جفت) توزیع می شود.
CRF 2 R: عمدتاً در هسته پارا بطنی هیپوتالاموس، لوکوس سرولئوس، نخاع و بافت های محیطی مانند قلب، عروق خونی و دستگاه گوارش بیان می شود.
همسانی توالی اسیدهای آمینه بین دو گیرنده به 70٪ می رسد، اما تفاوت هایی در ویژگی اتصال لیگاند وجود دارد: CRF1R میل ترکیبی بالاتری برای CRF نسبت به CRF2R دارد که تمایل به اتصال به لیگاندهای خانواده Urocortin (UCN) دارد.

CRF پس از اتصال به گیرنده، فعالیت آدنیلات سیکلاز (AC) را با فعال کردن پروتئین Gs افزایش می‌دهد که منجر به افزایش سطح آدنوزین مونوفسفات داخل سلولی (cAMP) می‌شود که به نوبه خود پروتئین کیناز A (PKA) و مولکول‌های سیگنال‌دهنده پایین دستی مانند CREB را فعال می‌کند. علاوه بر این، CRF می‌تواند فسفولیپاز C (PLC) را از طریق پروتئین Gq فعال کند، باعث تحرک یون کلسیم (Ca2+) و فعال‌سازی پروتئین کیناز C (PKC) شود.
گره های سیگنال کلیدی هستند
مسیر CAMP PKA: ترشح ACTH، متابولیسم گلوکز و بیان ژن را تنظیم می کند.
مسیر PKC Ca 2 ⁺ -: در تنظیم تحریک پذیری عصبی و شکل پذیری سیناپسی نقش دارد.
مسیر MAPK: پاسخ‌های تطبیقی ​​طولانی مدت (مانند بقای عصبی) را از طریق فسفوریلاسیون ERK1/2 واسطه می‌کند.

قرار گرفتن طولانی مدت در معرض CRF می تواند منجر به حساسیت زدایی گیرنده شود که به صورت کاهش راندمان جفت شدن پروتئین G و فسفوریلاسیون گیرنده آشکار می شود. حساسیت زدایی از CRF1R به طور عمده متکی بر - اندوسیتوز با واسطه arrestin است، در حالی که راندمان اندوسیتوز CRF2R نسبتا کم است، که ممکن است به تفاوت در محلی سازی درون سلولی گیرنده مربوط باشد. پس از اندوسیتوز، گیرنده ها می توانند به غشای سلولی بازیافت شوند یا برای تخریب وارد لیزوزوم ها شوند، که برای حفظ هموستاز عملکردی گیرنده بسیار مهم است.