تزریق پراملینتاید

شرایط فعلی و چالش ها
هنگامی که دیابت نوع 2 به مراحل میانی و اواخر پیشرفت می کند، عملکرد سلول های جزایر پانکراس به طور قابل توجهی کاهش می یابد و ناکافی بودن ترشح انسولین درون زا به تناقض اصلی تبدیل می شود. در این مرحله، داروهای خوراکی کاهنده قند خون به تنهایی (مانند سولفونیل اوره های تحریک کننده ترشح انسولین و متفورمین کاهش دهنده برون ده گلوکز کبدی) اغلب برای حفظ سطح شاخص گلیسمی تلاش می کنند. اگرچه درمان ترکیبی انسولین می‌تواند تا حدی کمبودهای ترشحی را جبران کند، برخی از بیماران هنوز نمی‌توانند هموگلوبین گلیکوزیله (HbA1c) را کمتر از 7٪ حتی با یک رژیم افزایش انسولین در زمان غذای پایه (مانند انسولین گلارژین همراه با انسولین آسپارت) کنترل کنند.

علاوه بر این، با افزایش دوز انسولین، خطر هیپوگلیسمی (به ویژه هیپوگلیسمی شبانه) و افزایش وزن به طور فزاینده ای برجسته می شود و چرخه معیوب "افزایش وزن هیپوگلیسمی هیپرگلیسمی" را تشکیل می دهد.

مکانیسم عمل و مزایا
این ماده با مهار ترشح گلوکاگون، تأخیر در تخلیه معده و افزایش سیری از طریق سه مکانیسم، شکاف‌های موجود در برنامه‌های درمانی موجود را پر می‌کند:
مهار ترشح گلوکاگون: مسدود کردن مستقیم ترشح گلوکاگون توسط سلول‌های آلفا پانکراس، خروجی گلوکز کبد را کاهش می‌دهد و در نتیجه نوسانات شاخص گلیسمی ناشتا را کاهش می‌دهد.

تأخیر در تخلیه معده: از طریق شل شدن فوندوس معده و بدن به واسطه عصب واگ، سرعت جذب کربوهیدرات‌ها کند می‌شود و در نتیجه به اوج شاخص گلیسمی بعد از غذا می‌رسد.
سرکوب مرکزی اشتها: مرکز سیری هیپوتالاموس (مانند هسته کمانی و هسته پارا بطنی) را فعال می کند، گرسنگی را کاهش می دهد، کالری دریافتی روزانه را تقریباً 300-500 کیلو کالری کاهش می دهد و به کنترل وزن کمک می کند.

شواهد بالینی
در یک کارآزمایی تصادفی کنترل شده 52 هفته ای (RCT، NCT00093456)، 651 بیمار مبتلا به دیابت نوع 2 وارد مطالعه شدند. همه بیماران تحت درمان با انسولین وعده غذایی اولیه قرار گرفتند. یک گروه با پپتید پرالین (دوز هدف 120 میکروگرم در زمان، سه بار در روز) ترکیب شد و به گروه دیگر دارونما داده شد. نتایج نشان می دهد که:

کاهش HbA1c: میانگین کاهش در این گروه 0.62 درصد بود، به طور قابل توجهی بهتر از 0.15 درصد گروه دارونما (P<0.001), and the compliance rate (HbA1c<7%) increased by 21%.

تنظیم دوز انسولین: دوز انسولین در طول وعده‌های غذایی در این گروه 30 درصد کاهش یافت (متوسط ​​کاهش 12 واحد در روز)، در حالی که گروه دارونما 5 درصد افزایش یافت که نشان می‌دهد می‌تواند تقاضای انسولین اگزوژن را کاهش دهد و خطر هیپوگلیسمی را کاهش دهد.
تغییر وزن: وزن این گروه 1.8 کیلوگرم کاهش یافت، در حالی که گروه دارونما 0.8 کیلوگرم افزایش یافت (P<0.001), and the weight loss was positively correlated with the improvement of HbA1c (r=0.32).

سناریوهای قابل اجرا
مناسب برای بیماران با عملکرد ضعیف لوزالمعده (مانند C-پپتید).<1.1ng/mL), requiring high-dose insulin (>1U/kg/day) اما هنوز استانداردهای شاخص گلیسمی را برآورده نمی‌کند، به‌ویژه افراد دارای چاقی (BMI بیشتر یا مساوی 28 کیلوگرم در متر مربع) یا مقاومت به انسولین (HOMA{2}}IR بیشتر یا مساوی 3.5). لطفاً توجه داشته باشید که این ماده باید قبل از غذا تزریق شود و در صورت استفاده همراه با انسولین، باید ترتیب تزریق را تنظیم کرد (اول این ماده، سپس انسولین) تا از تداخل با اثربخشی جلوگیری شود.

شرایط فعلی و چالش ها
Postprandial hyperglycemia (>10.0 mmol/L) یک عامل خطر مستقل برای عوارض قلبی عروقی (مانند تصلب شرایین، انفارکتوس میوکارد) در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 است. داروهای خوراکی سنتی، مانند مهارکننده‌های آلفا گلوکوزیداز، تنها با تأخیر در جذب کربوهیدرات، شاخص گلیسمی پس از غذا را کاهش می‌دهند، اما هیچ اثر بازدارنده‌ای بر ترشح گلوکاگون ندارند. آنالوگ های انسولین کوتاه اثر (مانند انسولین آسپارت) می توانند به سرعت شاخص گلیسمی را کاهش دهند، اما باید به طور دقیق با زمان غذا (در عرض 10 تا 15 دقیقه پس از تزریق) مطابقت داده شوند، در غیر این صورت ممکن است باعث هیپوگلیسمی یا کنترل ضعیف شاخص گلیسمی شوند. علاوه بر این، برخی از بیماران به دلیل عدم تحمل دستگاه گوارش (مانند نفخ و اسهال مربوط به مهارکننده های آلفا گلوکوزیداز) یا فوبیای تزریقی، در پایبندی به برنامه های درمانی سنتی مشکل دارند.

شواهد بالینی
داده های دیابت نوع 1: یک مطالعه متقاطع (N=32) برای بیماران دیابتی نوع 1 نشان داد کهتزریق پراملینتاید (60 μ g/time) could reduce glycemic index by 6.0 mmol/L at 1 hour after meal, 3.8 mmol/L at 2 hours, and reduce daily glycemic index curve amplitude (MAGE) by 30%. The incidence of hyperglycemia (glycemic index>10.0mmol/L) از 59% به 48% کاهش یافت در حالی که بروز هیپوگلیسمی (شاخص گلیسمی)<3.9mmol/L) did not significantly increase (12% vs. 10%).
Data of type 2 diabets: another study included type 2 diabets patients with large postprandial glycemic index fluctuations (MAGE>3.5 میلی مول در لیتر).

پس از 12 هفته درمان با این ماده، اوج شاخص گلیسمی پس از غذا از 1/12 میلی مول در لیتر به 7/9 میلی مول در لیتر کاهش یافت و انحراف معیار (SD) شاخص گلیسمی از 2/3 میلی مول در لیتر به 1/2 میلی مول در لیتر کاهش یافت و با نوسانات شاخص گلیسمی به طور مثبتی با نوسانات شاخص گلیسمی کاهش یافت. ضخامت (CIMT) (r=0.41).

سناریوهای قابل اجرا:
Suitable for patients with significant postprandial glycemic index fluctuations (such as MAGE>2.8 mmol/L, postprandial glycemic index drift amplitude>4.4 میلی مول در لیتر) یا بیماری های قلبی عروقی همراه (مانند بیماری عروق کرونر قلب، سکته مغزی)، به ویژه کسانی که باید از خطر هیپوگلیسمی اجتناب کنند (مانند بیماران مسن، کسانی که همزمان نوروپاتی اتونوم دارند) یا کسانی که به داروهای سنتی در دستگاه گوارش عدم تحمل دارند.

شرایط فعلی و چالش ها

حدود 80 درصد از بیماران دیابتی نوع 2 اضافه وزن یا چاق هستند (BMI بیشتر یا مساوی 25 کیلوگرم در متر مربع)، در حالی که داروهای سنتی کاهش دهنده قند خون (مانند انسولین، سولفونیل اوره ها) ممکن است با ترویج سنتز چربی یا افزایش اشتها، افزایش وزن را افزایش دهند. اگرچه آگونیست های گیرنده GLP-1 مانند لیراگلوتید و سماگلوتید می توانند با به تاخیر انداختن تخلیه معده و سرکوب اشتها مرکزی به کاهش وزن دست یابند، اما نیاز به تزریق دارند و هزینه بالایی دارند (تقریباً 800-1500 یوان در ماه). متفورمین اثر کاهش وزن محدودی دارد (به طور متوسط ​​1-2 کیلوگرم) و برخی از بیماران به دلیل عوارض گوارشی مانند تهوع و اسهال، استفاده طولانی مدت از آن را دشوار می دانند.