قرص زیکونوتاید

مشکلات زیادی در مورد استفاده طولانی مدت از داروهای مخدر در بیماران مزمن غیر سرطانی وجود دارد. از یک طرف، شواهد کافی برای اثربخشی-دراز مدت داروهای مخدر وجود ندارد. برای دردهای اسکلتی عضلانی حاد، در مقایسه با دارونما، داروهای مخدر فقط در چند روز اول اثر ضد درد ضعیفی دارند، با کاهش نمره رنج کمتر از 10٪ (در مقیاس 0-100). این اثر پس از یک هفته ناپدید می شود و حتی ممکن است بعد از 12 هفته کمی درد را بدتر کند.

برای افراد مبتلا به سرطان مزمن، اگرچه اثر ضد درد ضعیفی در کوتاه مدت تا میان مدت وجود دارد.<6 months), the effect on improving physical function and quality of life is minimal, similar to the placebo effect. The long-term efficacy beyond 6 months is completely unknown. On the other hand, the risks associated with opioid drugs are clear and dose-dependent, ranging from common adverse reactions such as constipation and drowsiness to serious hazards such as hyperalgesia, respiratory depression, overdose, and even opioid use disorders. When opioid drugs are combined with benzodiazepines or gabapentin drugs, the risks are further compounded.

قرص زیکونوتایدیک داروی ضددرد غیرافیونی است که یک مسدودکننده کانال کلسیمی از نوع N{0} خاص نورون با مزایای منحصر به فرد است. این دارو با مسدود کردن انتخابی کانال کلسیم دردار با ولتاژ N (CaV2.2) در شاخ پشتی ستون فقرات، مهار آزاد شدن انتقال‌دهنده‌های عصبی رنج‌بر، و مسدود کردن انتقال سیگنال‌های رنج به مغز، اثرات ضددردی دارد. برخلاف داروهای مخدر، اعتیادآور نیست، پس از مصرف طولانی مدت تحمل ایجاد نمی‌کند و در صورت قطع مصرف، ایمنی بالایی دارد.

پایش و ارزیابی: در فرآیند جایگزینی درمان با مواد افیونی، لازم است سطح رنج بیمار، بروز عوارض جانبی و عملکرد عصبی غدد درون ریز تحت نظارت دقیق قرار گیرد. اندازه گیری شدت رنج با استفاده از مقیاس بینایی آنالوگ (VAS)، با نمره 0-10 (0: بدون درد، 10: دردناک ترین).

Use the Neuropathic Pain Questionnaire -10 items (DN4) to assess neuropathic symptoms, with DN4>4/10 به عنوان وجود رنج نوروپاتی در نظر گرفته می شود. کیفیت زندگی بیماران با استفاده از مقیاس کیفیت زندگی بیماران گروه همکاری سرطان شرقی (ECOG) با امتیاز 0-5 (0=فعالیت طبیعی، 5: مرگ) ارزیابی شد. برداشت کلی بیماران از درمان را با استفاده از مقیاس بهبود تأثیر جهانی بیمار (PGI{10}}I) با امتیاز 1-7 (1: خیلی بهتر، 7: بسیار بدتر) ارزیابی کنید. در عین حال، در طی هر ویزیت بعدی، هرگونه واکنش نامطلوب را که ممکن است مربوط به دارو باشد، ثبت کنید، مانند تاری هوشیاری، کاهش هوشیاری، توهم، سرگیجه، درد عضلانی و غیره. اگر علائم ادامه یافت و دوز کاهش یافت، مصرف را قطع کنید و سطح کراتین کیناز (CK) را به طور معمول کنترل کنید.

رنج نوروپاتیک رنج ناشی از آسیب یا بیماری به سیستم حسی تنی است و می تواند بر اساس ناحیه آسیب دیده اولیه به رنج نوروپاتیک مرکزی و محیطی تقسیم شود. رنج نوروپاتی مرکزی اغلب از بیماری‌هایی ایجاد می‌شود که بر مغز، ساقه مغز یا نخاع تأثیر می‌گذارند، مانند رنج بعد از سکته مرکزی، مولتیپل اسکلروزیس، آسیب نخاعی و غیره. رنج نوروپاتی محیطی در ضایعات یا بیماری های مسیرهای سیستم عصبی حسی محیطی مانند نورالژی سه قلو، نورالژی پس از هرپس و رادیکولوپاتی شایع تر است.

رنج نوروپاتی از نظر بالینی به صورت درد خود به خودی (سوختن، چاقو زدن، احساس سوزن سوزن شدن) ظاهر می شود که ممکن است با درد ناشی از آن همراه باشد، به ویژه در صورت لمس خفیف یا سرد. این رنج معمولاً مداوم و مکرر است. پاتوژنز آن پیچیده است، از جمله تغییرات در کانال های یونی، حساسیت مرکزی و محیطی، واکنش های التهابی عصبی، و عدم تعادل بین سیگنال های تحریکی و مهاری مرکزی. با توجه به اثربخشی محدود و بروز بالای عوارض جانبی داروهای خط اول درمانی موجود مانند داروهای ضد افسردگی و ضد تشنج، داروهای مداخله ای دقیق برای بهبود نتایج درمان مورد نیاز است.

قرص زیکونوتایدمی تواند به طور دقیق در رنج های نوروپاتیک مداخله کند، عمدتاً بر اساس مکانیسم خاص آن برای مسدود کردن کانال های کلسیم نوع N-. پس از آسیب عصبی، زیرواحدهای 2-δ در کانال‌های یونی کلسیم در شاخ خلفی نخاع (عمدتاً غشای پیش‌سیناپسی) به‌شدت بیان می‌شوند که منجر به باز شدن غیرطبیعی کانال‌های یونی کلسیم و افزایش هجوم یون‌های کلسیم می‌شود که منجر به افزایش آزادسازی انتقال‌دهنده‌های عصبی و تحریک بیش از حد عصبی می‌شود. حساسیت مفرط

با اتصال با میل ترکیبی بالا به کانال‌های کلسیمی نوع N در بافت عصبی، از هجوم یون‌های کلسیم ناشی از دپلاریزاسیون جلوگیری می‌شود، در نتیجه آزاد شدن انتقال‌دهنده‌های عصبی را مسدود می‌کند، انتقال سیناپسی را کاهش می‌دهد، از تحریک پذیری انتقال دقیق نورون‌های شاخ پشتی ستون فقرات جلوگیری می‌کند، و نشانه‌های عصبی را مسدود می‌کند. بی دردی به عنوان مثال، آزمایش‌های حیوانی نشان داده‌اند که تزریق داخل نخاعی می‌تواند سطوح IL-1 و IL-23 را در سیستم عصبی مرکزی (CNS) مدل‌های آزمایشی آنسفالومیلیت خودایمنی موش (EAE) و همچنین تولید IL-17 در طحال را کاهش دهد و در نتیجه علائم رنج نوروپاتیک را کاهش دهد.

اثر تسکین درد قابل توجه: کارآزمایی‌های بالینی متعدد اثربخشی خوبی را در درمان رنج نوروپاتیک نشان داده‌اند. در کارآزمایی‌های کلیدی به مدت 5-6 یا 21 روز، دوزهای تیتر شده ω-conotoxin mviia مؤثرتر از دارونما در درمان دردهای مزمن بدخیم یا غیر بدخیم بودند. به عنوان مثال، در عمل بالینی 5 بیمار ذکر شده در بالا، برای بیماران مبتلا به همراه با اجزای نوروپاتیک، استفاده از ω-conotoxin mviia به طور قابل توجهی علائم نوروپاتیک را بهبود بخشید، با مهمترین بهبود در علائم نوروپاتیک شامل احساس سوزن سوزن شدن (4 بیمار)، کاهش حس لامسه (3 بیمار) و درد ناشی از برس (3 بیمار).

پایداری اثربخشی طولانی‌مدت: نتایج اولیه از-کارآزمایی‌های با برچسب باز طولانی‌مدت نشان می‌دهد که اثر ضددردی ω-conotoxin mviia را می‌توان تا 12 ماه حفظ کرد. این نشان می‌دهد که نه تنها می‌تواند تسکین کوتاه‌مدت- دردهای نوروپاتی را فراهم کند، بلکه اثرات درمانی پایدار را برای مدت طولانی‌تری حفظ می‌کند و کنترل رنج پایدار را برای بیماران مبتلا به رنج نوروپاتیک فراهم می‌کند.
عوارض جانبی: بیشتر عوارض جانبی مربوط به آن ماهیت عصبی دارند و شدت آن از خفیف تا متوسط ​​متغیر است و با گذشت زمان بهبود می یابند. پس از قطع دارو هیچ عارضه ای وجود ندارد. اگرچه ممکن است سرگیجه، آتاکسی، حالت تهوع، احتباس ادرار و سایر عوارض جانبی رخ دهد، اما از طریق تنظیم منطقی دوز و مدیریت نظارت، می توان بروز عوارض جانبی را به طور موثر کنترل کرد و تحمل درمان بیماران را بهبود بخشید.