تزریق آرگیپرسین

دیابت بی مزه مرکزی یک سری بیماری است که با پلی اوری، تشنگی، ادرار با وزن مخصوص کم و ادرار هیپوتونیک مشخص می شود که در اثر سنتز، ترشح یا ترشح ناکافی هورمون آنتی دیورتیک (AVP) به دلیل ضایعات هیپوفیز هیپوتالاموس ایجاد می شود. AVP، به عنوان یک داروی اصلی برای درمان دیابت بی مزه مرکزی، مکانیسم اثر بسیار دقیقی دارد: به طور خاص به گیرنده V2 روی غشای پایه سلول های اپیتلیال مجرای جمع کننده کلیوی متصل می شود، آدنیلات سیکلاز داخل سلولی (AC) را فعال می کند، سطوح افزایش یافته تری آدنوزین تری آدناز مونوفسفات و سیکلون آدنوزین مونوفسفات فعال شدن آدنوزین را افزایش می دهد. (PKA). PKA یک سری از پروتئین های هدف پایین دست را فسفریله می کند و در نهایت بیان آکواپورین-2 (AQP2) را تنظیم می کند و انتقال آن را از وزیکول های داخل سلولی به غشای مجرا ارتقا می دهد و کانال های آب کاربردی را تشکیل می دهد.

این فرآیند به طور قابل توجهی نفوذپذیری مجاری جمع کننده کلیه را به آب افزایش می دهد و راندمان بازجذب آب را تا حد زیادی بهبود می بخشد. در نتیجه، خروجی ادرار 50-80 درصد کاهش می یابد و فشار اسمزی ادرار می تواند از حالت اسمزی پایین بازیابی شود.<300 mOsm/kg H ₂ O) to near normal levels (600-1200 mOsm/kg H ₂ O). In clinical practice, alternative treatment of AVP can significantly improve patient symptoms: reducing the frequency of polyuria from tens of times a day to several times a day, significantly alleviating irritability and thirst, significantly improving nighttime sleep quality, and fundamentally improving quality of life. Long term use requires regular monitoring of blood sodium, urine osmotic pressure and other indicators to avoid water retention or hypernatremia and other complications.

شب ادراری یک اختلال رشدی شایع در کودکان است که به ادرار غیر ارادی کودکان بالای 5 سال در هنگام خواب اطلاق می شود که حداقل دو بار در هفته اتفاق می افتد و بیش از 3 ماه طول می کشد. پاتوژنز آن شامل عوامل متعددی مانند ترشح ناکافی هورمون ضد ادرار در شب، کاهش ظرفیت مثانه و اختلالات بیداری در خواب است. AVP با تکمیل کمبود ترشح فیزیولوژیکی هورمون ضد ادرار در شب به یکی از روش های مهم برای درمان شب ادراری تبدیل شده است. تحقیقات نشان داده است که تجویز خوراکی آنالوگ های AVP (مانند دسموپرسین) قبل از خواب در کودکان 6 سال و بالاتر می تواند به طور قابل توجهی برون ده ادرار شبانه را کاهش دهد، زمان اولین ادرار را طولانی کند و دفعات شب ادراری را کاهش دهد.

مکانیسم اثر آن عبارت است از: افزایش مستقیم جذب مجدد آب توسط مجرای جمع کننده کلیه و کاهش تولید ادرار در شب. با تنظیم آستانه بیداری سیستم عصبی مرکزی، درک کودکان از پر شدن مثانه را می توان بهبود بخشید، در نتیجه بیداری مستقل و ادرار در طول خواب را ارتقا می دهد. در کاربردهای بالینی، AVP، به عنوان یک مداخله غیردارویی، معمولاً همراه با رفتار درمانی (مانند آموزش خاطرات ادرار و مثانه)، با میزان مؤثر کلی 60% تا 80% و عوارض جانبی خفیف (مانند سردرد و احتقان بینی) و پذیرش بالای بیمار استفاده می‌شود.

شوک سپتیک یک نارسایی شدید گردش خون ناشی از سندرم پاسخ التهابی سیستمیک (SIRS) ناشی از عفونت است.تزریق آرگیپرسینمکانیسم های پاتوفیزیولوژیک اصلی افت فشار خون، هیپوپرفیوژن بافتی و هیپوکسی سلولی است. AVP گیرنده V1a را روی غشای سلول‌های عضله صاف عروقی فعال می‌کند و مسیر سیگنالینگ همراه با پروتئین G را تحریک می‌کند و منجر به فعال‌سازی فسفولیپاز C (PLC) می‌شود که به نوبه خود اینوزیتول تری فسفات (IPv3) و دی‌اسیل گلیسرول (DAG) تولید می‌کند. IP v3 آزادسازی یون های کلسیم را از مخزن کلسیم شبکه آندوپلاسمی ترویج می کند، در حالی که DAG پروتئین کیناز C (PKC) را فعال می کند. اثر هم افزایی این دو، غلظت یون کلسیم درون سلولی را افزایش می‌دهد، فسفوریلاسیون زنجیره سبک میوزین را تحریک می‌کند و در نهایت منجر به انقباض عضلات صاف عروق می‌شود.

این مکانیسم AVP را به یک داروی کلیدی برای درمان شوک سپتیک تبدیل می کند:

اثر تقویتی: AVP می تواند به طور قابل توجهی فشار متوسط ​​شریانی (MAP) را افزایش دهد و پرفیوژن بافتی را بهبود بخشد. دوز پایین (0.01-0.04 U/min) می تواند عروق خونی کلیه را منقبض کند و جریان خون کلیوی را کاهش دهد. دوزهای بالا (0.1-0.4 واحد در دقیقه) می تواند باعث انقباض عروق سیستمیک شود و MAP را 20٪ -30٪ افزایش دهد.
اثر سینرژیک: هنگامی که با داروهای کاتکول آمین (مانند نوراپی نفرین) ترکیب می شود، AVP می تواند حساسیت عروقی به کاتکول آمین ها را افزایش دهد، دوز آنها را کاهش دهد و در نتیجه خطر عوارض جانبی مانند آریتمی و ایسکمی میوکارد را کاهش دهد.
بهبود در میزان بقا: کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل‌شده متعدد (RCTs) تأیید کرده‌اند که ترکیب AVP و نوراپی نفرین در درمان شوک سپتیک می‌تواند مرگ و میر 28 روزه را تا 10 تا 15 درصد کاهش دهد، به‌ویژه برای بیمارانی که پاسخ ضعیفی به کاتکول آمین‌های ساده دارند.

احیای قلبی ریوی یک اقدام درمانی اورژانسی برای بیماران مبتلا به ایست قلبی است و موفقیت آن به بازیابی سریع فشار خونرسانی عروق کرونر (CPP) و تامین اکسیژن میوکارد بستگی دارد. در ایست قلبی در ریتم‌های غیرضروری مانند ایست بطنی و فعالیت الکتریکی بدون عروق، درمان سنتی آدرنالین ممکن است به دلیل حساسیت زدایی از گیرنده‌های بتا یا افزایش مصرف اکسیژن میوکارد، کارایی محدودی داشته باشد.

AVP همودینامیک CPR را از طریق مکانیسم های زیر بهینه می کند:

آدرنالین جایگزین: AVP (40 U) می تواند جایگزین دوز اول یا دوم آدرنالین شود و اثر انقباض عروق آن به گیرنده های بتا آدرنرژیک بستگی ندارد و از خطر آریتمی که آدرنالین ممکن است ایجاد کند جلوگیری می کند.
افزایش CPP: AVP به طور قابل توجهی CPP را افزایش می دهد (از<10 mmHg to>20 میلی‌متر جیوه) و با انقباض شدید رگ‌های خونی محیطی، کاهش حجم برگشتی خون و افزایش فشار داخل قفسه سینه، به بهبود جریان خون میوکارد کمک می‌کند.
Improving long-term prognosis: Animal experiments and clinical studies have shown that AVP combined with adrenaline can increase the rate of spontaneous circulation recovery (ROSC) by 15% -20%, especially for patients with long-term ischemia (>10 دقیقه) یا ایست قلبی با دمای پایین-.

افت فشار خون یک عارضه شایع در روش های بالینی مانند بیهوشی و بای پس قلبی ریوی (CPB) است که به دلیل کاهش تون عضلات صاف عروق منجر به کاهش مقاومت محیطی می شود. AVP، از طریق انقباض عروقی با واسطه گیرنده V1a، به درمان موثری برای این نوع فشار خون تبدیل شده است.

افت فشار خون پس از بیهوشی: در بیهوشی عمومی یا بی حسی نخاعی، AVP (0.01-0.04 U/min) می تواند به سرعت افت فشار خون را اصلاح کند، وابستگی به احیای مایع یا داروهای وازواکتیو را کاهش دهد و از خطر اضافه بار حجمی جلوگیری کند.

افت فشار خون سرسخت بعد از CPB: در طول CPB، تماس بین خون و مواد مصنوعی واکنش های التهابی را فعال می کند و منجر به از دست دادن تون عروق می شود. AVP عروق خونی را منقبض می کند، MAP را افزایش می دهد، استفاده از داروهای اینوتروپیک مثبت مانند دوپامین و دوبوتامین را کاهش می دهد و مصرف اکسیژن میوکارد و خطر آریتمی را کاهش می دهد.
کاربرد ویژه جمعیت: برای بیماران مسن یا مبتلایان به نارسایی کلیوی، AVP اثر منقبض کننده عروقی سودمندتری دارد زیراتزریق آرگیپرسینبه سیستم رنین{0}}آنژیوتانسین متکی نیست و از خطر تعامل بین مهارکننده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین (ACEI) یا آنتاگونیست‌های گیرنده آنژیوتانسین (ARBs) جلوگیری می‌کند.